Savaş meydanına gidilir, Şehzade Kasım’a

جناب شاهزاده حضرت قاسم

و در صحرا طنین انداز شد صوت رجز هایش انا القاسم

شده آماده خیر العمل قاسم پر از شوق عسل قاسم

انا ابن المجتبی قاسم عزیز و یاور خون خدا قاسم

تجلی حسن در کربلا قاسم

کفن پوش آمده در قلب میدان بلا قاسم

قیامت میشود پا میگذارد هر کجا قاسم

به یغما می برد گویا سپاه کوفه را قاسم

قمر قاسم ثمر قاسم حسن قاسم

دلیر هر مصاف تن به تن قاسم

به جای جوشن آورده کفن قاسم

قدم میزد به آرامی ندارد جنگ با این نوجوان انگار فرجامی

که ناگه از دل لشکر روان شد با پسر هایش به میدان ازرق شامی

گرفته تیغ بران را به کف قاسم

سراپا غرق در شور و شعف قاسم

مدد میگیرد از شاه نجف قاسم

یکایک راهی آتش نمود آن دم پسر ها را

به یک دم سوخت جان بی جگر ها را

شبیه برگ پاییزی به خاک انداخت سر ها را

غضبناک ازرق آمد در پی قاسم

که ناگه نوجوان مجتبی در خشم تیغ خود سهیمش کرد

و راهی جحیمش کرد به یک ضربت دو نیمش کرد

سراسر کربلا آشوب طوفان شد

تمام دشت لبریز از سواران شد

نگاه نجمه گریان شد

دل خیمه پریشان شد

همین که دوره اش کردند کار لشکر بی رحم آسان شد

و کوفی ها عجب رسم بدی دارند بنا بر سنگباران شد

پرش زخمی تنش زخمی سرش زخمی

تمام پیکرش زخمی و پهلویش شبیه مادرش زخمی

به زیر سم مرکب یاس آل الله پرپر شد

قد و بالای قاسم مثل اکبر شد