Veda vakti geldi, görüyorsun hayat işe karıştı

میری و توی این بیابون دست کی میسپاری ماهارو

بعد بابا تو بودی که همیشه میموندی پیشم

داری میری حس میکنم بازم دارم یتیم میشم

دردم فقط این نیست چطور از کربلا برم به شام

فکر سفر با حرمله خواب و گرفته از چشام

اون که اینجوری میخنده

فردا دستامو میبنده

داری میری یکم آرومتر دارم میمیرم بی قرارم

کاشکی میذاشتی قبل رفتن انگشترت رو در بیارم

زیر گلوت و میبوسم اما دلم غرق خونه

این بوسه ها باعث میشه جسم تو رو برگردونه

پیراهن کهنه بپوش باشه نشونه تو تنت

تا توی گودال بچه ها با این نشون بشناسنت

ترسم اینه دم رفتن

آخر غارت بشه پیرهن

واویلتا واویلتا واویلتا

بوسیده نیزه ای سرت رو خنجر بوسیده پیکرت رو

نوبت به من رسید میبوسم رگ های سرخ حنجرت رو

بیش از هزار بار زدنت بیش از هزار بار افتادم

هر دفعه هم افتاد سرت تو کوچه بازار افتادم

هر بار سرت رو میبینم یادم میفته ماجرا

با خنجری که تیز نبود هی ضربه میزد از قفا

هر بار بالا میرفت خنجر

صد بار ناله میزد مادر