Duanın tutulması

این که از حرم جا موندم

گیر این دل واموندم

عمر من گذشت و من هنوز اینجام

تحبس الدعا یعنی

گریه مو ندیدی این بار

از گدا بریدی انگار

اما من فقط خود تو رو میخواهم

حسین

کار تو بزرگی و کار من که عصیانه

اما از قدیم گفتن بخشش از بزرگانه

جان جان جانانی

تو قدیم الاحسانی

تنزل النقم یعنی

دوری از شما دشواره

بی حرم میشم آواره

خوشبحال زائرای شش گوشه

بغض تو گلو یعنی

منتظر بمونی یک سال

رو به تو نیاره اقبال

توی قلبم از جدایی آتیشه

حسین

روبروی چشمامه

خاطرات مشایه

کاش تا آخر عمرم

با تو بودم همسایه

جان جان جانانی

تو قدیم الاحسانی

کربلامو هر دفعه

از امام رضا میگیرم

راضی باز به این تقدیرم

راه کربلا رو روی خودم بستم

این شبا که دلگیرم

کاشکی توی مشهد بودم

کفتر رو گنبد بودم

یا امام رضا میبینی دل خسته ام

حسین

تو اگه بخواهی میشه تا دوباره زائر شد

سال دیگه با اذنت اربعین مسافر شد

جان جان جانانی

تو قدیم الاحسانی