Ayrılığın zor saati başladı

مخفی و آهسته درها باز شد

شد برون آرام با رنج و ملال

هفت مرد و چهار طفل خردسال

چهار تن دارند تابوتی به دوش

دیده گریان سینه سوزان لب خموش

در دل تابوت جان حیدر است

هستی و تاب و توان حیدر است

گویی آن شب مخفی از چشم همه

هم علی تشییع شد هم فاطمه

شهر پیغمبر محیط غم شده

زانوی سردار خیبر خم شده

آسمان بر اشک او مبهوت بود

جان شیرینش در آن تابوت بود

او پی تابوت زهرا میدوید

نه بگو تابوت او را میکشید

کم کم از دستش زمام صبر رفت

با دو زانو تا کنار قبر رفت

زانویش لرزید اما پا فشارد

دست ها را جانب تابوت برد

خواست گیرد آن بدن را روی دشت

زانویش لرزید باز از پا نشست

کرد چشمی جانب تابوت باز

گشت با جانان خود گرم نیاز

کی (که ای) وجودت عرش حق را قائمه

یاری ام کن یاری ام کن فاطمه

یاری ام کن کز زمین بردارمت

با دو دست خود به گل بسپارمت

وای بر من مرده ام یا زنده ام

قبر تو یا قبر خود را کنده ام

آسمان اشک علی را پاک کن

جای محبوبم مرا در خاک کن

خاک گِل میشد ز اشک جاری اش

تا کند دستی ز رحمت یاری اش

ناگهان از آن بهشت بی نشان

گشت بیرون دست های باغبان

کی شکسته بال و پر بلبل بیا

وی به قلبت مانده داغ گل بیا

باغبانمان هست و بودم را بده

یا علی یاس کبودم را بده

ای بیابان گِل ز اشک جاریت

آفرین بر این امانت داری ات

باغبان تا یاس پرپر را گرفت

اشک خجلت چشم حیدر را گرفت