Ah; o bahçeden on sekiz gül koparmadık ve gittik

خانه دوست کجا صحن سپیدار کجا

آه هجده گل از آن باغ نچیدیم و برفت

با بر بست و به گردش نرسیدیم و برفت

عمر کوتاه تو گنجایش دنیا را بس

وین اشارت ز جهان گذران ما را بس

تا در این خانه گل خنده زهرایم بود

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

رسم این است که پروانه در آتش باشد

عاشقی شیوه رندان بلا کش باشد

چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

کمر سرو در این کوچه کمان خواهد شد

دیدی ای دل که غم عشق دگر بار چه کرد

با گل و غنچه تو دیدی در و دیوار چه کرد

یک کبوتر وسط شعله تقلا میکرد

جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد

چقدر سوت و کوره این خونه

خونمون خونه نیست زندونه

حال مادر منو به هم ریخته

همه میگن دیگه نمی مونه

برگرد و حال ما رو برگردون

درد ما بی تو نمیشه درمون

بعد از تو ویرون میشه دنیا مون

ای مادر

دیگه انگار خیلی دیره مادرم داره از دست میره

توی قلبش هزار تا غم داره ولی اصلا به رو نمیاره

منو میخواهد بغل کنه اما ورم بازو مگه میذاره

شب تا صبح تب داره و بیماره

معلومه خیلی خیلی درد داره

مجروحه مردم میگن بیماره

معلومه خیلی خیلی درد داره

پر زخمه پر درده

ببینید سیلی باهاش چه کرده